Ons verhaal
Een complianceprobleem dat in werkelijkheid een kaartprobleem was
Toen de EU-ontbossingsverordening landde, ging het gesprek in de meeste inkoopteams over documenten. Welk certificaat, welke attestatie, welke leveranciersverklaring. Die framing was comfortabel, vertrouwd — en verkeerd.
De verordening vraagt om geolocatie. Geen land, geen regio, geen molen: het perceel waar de grondstof is geproduceerd, met coördinaten, gecontroleerd tegen wat satellieten daar na eind 2020 vastlegden. Dat is een geospatiale vraag, en die wordt niet makkelijker beantwoord in een spreadsheet. De mensen met wie we spraken wisten dit. Ze probeerden het al — polygonen exporteren uit het ene tool, op het oog scoren in het andere, leveranciersvragenlijsten najagen per e-mail, en het hele beeld met de hand opnieuw opbouwen telkens een auditor een vraag stelde.
De bottleneck was nooit dat mensen niet wilden voldoen. Het was dat compliance was gespecificeerd in een taal die hun systemen niet spraken.
Dus we bouwden specifiek voor dat gat, in plaats van een ontbossingsmodule toe te voegen aan iets dat al bestond. Dat betekende verder terug beginnen dan de meeste producten — met of een perceelsgrens überhaupt toelaatbaar is voordat iemand hem scoort — en verder vooruit eindigen, bij de ingediende verklaring in plaats van bij een rapport waar iemand anders op moet handelen.
Wat we overhielden is smaller en meer opinionated dan een general-purpose GIS, en aanzienlijk specifieker dan een leveranciersvragenlijstplatform. Het is een systeem voor mensen die hun naam moeten zetten onder een antwoord over land dat ze nooit hebben bezocht, en hun werking moeten kunnen tonen als iemand ernaar vraagt.
