Καταναγκαστική εργασία επιβαλλόμενη από το κράτος βάσει του EUFLR
Η καταναγκαστική εργασία που επιβάλλεται από κρατικές αρχές ορίζεται χωριστά στο άρθρο 2, έχει προτεραιότητα από τις κατευθυντήριες γραμμές στη βασισμένη στον κίνδυνο προσέγγιση, και αντιμετωπίζεται διαφορετικά στο στάδιο της αποκατάστασης — επειδή ένας προμηθευτής δεν μπορεί να αποκαταστήσει αυτό που επιβάλλει ένα κράτος.
Το μεγαλύτερο μέρος της λογικής του κανονισμού υποθέτει έναν προμηθευτή που μπορεί να αλλάξει: η κλίμακα των κατευθυντήριων γραμμών κινείται από την πρόληψη μέσω του μετριασμού και της αποκατάστασης έως την υπεύθυνη αποδέσμευση ως έσχατη λύση. Η καταναγκαστική εργασία επιβαλλόμενη από το κράτος διασπά αυτή την υπόθεση. Όπου τα αποδεικτικά δείχνουν σχήμα που λειτουργείται από δημόσιες αρχές και ελάχιστη δέσμευση για μεταρρύθμιση, οι κατευθυντήριες γραμμές λένε ότι η υπεύθυνη αποδέσμευση μπορεί να είναι η μόνη βιώσιμη οδός, και η βασισμένη στον κίνδυνο αξιολόγηση θέτει τέτοιες περιπτώσεις πρώτες. Η πλατφόρμα συνεπώς κρατά χωριστή επισήμανση για τον κρατικά επιβαλλόμενο κίνδυνο, αντλημένη από τη βάση δεδομένων μόλις υπάρξει και από εξωτερική δημοσιογραφική τεκμηρίωση μέχρι τότε, και ένα σχέδιο αποκατάστασης που ανοίγει σε εκείνη την επισήμανση προεπιλέγει την πορεία αποδέσμευσης αντί για την κλίμακα. Ο φάκελος αποδεικτικών καταγράφει τη βάση αυτής της επιλογής, επειδή μια αρχή που επανεξετάζει μια απόφαση θα ρωτήσει γιατί η εταιρεία αποχώρησε αντί να αποκαταστήσει — και το ίδιο το κείμενο των κατευθυντήριων γραμμών είναι η απάντηση.