EUFLR-sancties
De verordening legt geen boete vast. Zij legt een gevolg vast: het product wordt verboden, teruggetrokken uit de handel en verwijderd. Sancties zijn voor het niet naleven van dat besluit, en worden door elke lidstaat afzonderlijk vastgesteld.
Artikel 37 verplicht lidstaten regels vast te stellen inzake sancties voor niet-naleving van besluiten en deze vóór 14 december 2026 aan de Commissie te melden. De richtsnoeren van de Commissie beschrijven een methode in vijf stappen om ze te bepalen — de ernst van de inbreuk, haar duur, verzachtende en verzwarende omstandigheden, toepasselijke drempels, en een laatste toets van doeltreffendheid, evenredigheid en afschrikkende werking — en illustreren zowel op productwaarde als op omzet gebaseerde benaderingen. De bedragen zullen dus per land verschillen, en bij de bronnencontrole waren de meeste nog niet aangemeld. Wat in de verordening is vastgelegd, is het productgerichte gevolg. Een besluit op grond van artikel 20 verbiedt het in de handel brengen, het op de markt aanbieden en de uitvoer, gelast de terugtrekking uit de handel — ook uit online vermeldingen — en gelast de verwijdering overeenkomstig de afvalhiërarchie, met strategische producten en vervangbare delen als uitzonderingen. Voor een consumentenmerk is dat meestal de kostenpost die telt, en de publicatie die ermee gepaard gaat.