Praca przymusowa narzucona przez państwo w ramach EUFLR

Praca przymusowa narzucona przez organy państwowe jest zdefiniowana osobno w art. 2, traktowana priorytetowo przez wytyczne w podejściu opartym na ryzyku i traktowana inaczej na etapie naprawy — bo dostawca nie może naprawić tego, co narzuca państwo.

Większość logiki rozporządzenia zakłada dostawcę, który może się zmienić: drabina wytycznych biegnie od zapobiegania przez łagodzenie i naprawę do odpowiedzialnego zerwania relacji jako ostateczności. Praca przymusowa narzucona przez państwo łamie to założenie. Tam, gdzie dowody wskazują na system prowadzony przez organy publiczne i minimalne zaangażowanie w reformę, wytyczne mówią, że odpowiedzialne zerwanie relacji może być jedyną realną drogą, a ocena oparta na ryzyku stawia takie przypadki na pierwszym miejscu. Platforma prowadzi więc osobną flagę dla ryzyka narzuconego przez państwo, zasilaną z bazy danych, gdy ta zacznie istnieć, a do tego czasu z doniesień zewnętrznych, a plan naprawczy otwarty na tej fladze domyślnie kieruje się na ścieżkę zerwania relacji, a nie na drabinę. Dokumentacja dowodowa zapisuje podstawę tego wyboru, bo organ przeglądający decyzję zapyta, dlaczego firma odeszła, zamiast naprawiać — a odpowiedzią jest sam tekst wytycznych.