In kaart brengen van de toeleveringsketen voor het EU-verbod op dwangarbeid
De richtsnoeren noemen meerschakelige leverancierskaarten met namen, adressen en geolocatie van faciliteiten onder wat een autoriteit kan opvragen, en zeggen dat het onvermogen om traceerbaarheidsinformatie te verstrekken negatief meeweegt. Een kaart is daarom bewijs, en haar hiaten zijn bevindingen.
De kaart van het platform is een tabel, geen diagram, want wat het verzoek vraagt zijn rijen: voor elke faciliteit haar naam, adres, geolocatie, schakel, het component dat zij voedt, en de bron van de opgave dat zij daar staat. Zes van de negen rijen in het uitgewerkte voorbeeld komen binnen vanuit het EUDR-perceelregister en de PPWR-leveranciersgegevens, met hun bewijs erbij; de kaart markeert ze naar herkomst, zodat een overgenomen rij anders leest dan een nieuwe opgave. Twee dingen maken haar een dwangarbeidkaart in plaats van een algemene. Elk component draagt zijn aandeel in het product, want artikel 20 laat toe dat een besluit tot een vervangbaar deel wordt beperkt, en het aandeel van het verdachte deel is een prioriteringscriterium. En elke rij draagt haar eigen status, zodat een signalering op een spinnerij in schakel 3 verschijnt op het garen dat zij voedt en niet op het hele kledingstuk. Waar de bekende keten ophoudt, zegt de kaart dat — zij leidt geen schakel af uit een patroon dat elders is gezien.