EUFLR a UFLPA: czym unijny zakaz różni się od amerykańskiego

Firmy, które już odpowiadają przed amerykańską ustawą o zapobieganiu pracy przymusowej Ujgurów, często zakładają, że unijne rozporządzenie działa tak samo. Tak nie jest, a ta różnica rozstrzyga, jakich dowodów potrzebują Państwo i kiedy.

UFLPA tworzy wzruszalne domniemanie: towary wyprodukowane w całości lub w części we wskazanym regionie albo przez wskazany podmiot są domniemywane jako wytworzone z wykorzystaniem pracy przymusowej i są zatrzymywane na granicy USA, chyba że importer udowodni inaczej jasnymi i przekonującymi dowodami. Unijne rozporządzenie nie tworzy żadnego domniemania i nie wskazuje żadnego regionu. Ma zastosowanie do pracy przymusowej wszędzie, także wewnątrz UE, i działa poprzez sprawę: wybór oparty na ryzyku, etap wstępny z wnioskiem o informacje na 30 dni roboczych, dochodzenie oraz opublikowaną decyzję w ciągu dziewięciu miesięcy, która następnie wiąże każdy podmiot wprowadzający produkt do obrotu. Cło działa na podstawie decyzji, nie pochodzenia. Dowody, które obalają zatrzymanie na podstawie UFLPA — łańcuch pieczy aż do surowca — to w dużej mierze to, o co poprosi unijny wniosek, więc dokumentacja UFLPA jest mocnym punktem wyjścia; czego jej brakuje, to unijnego zainteresowania tym, co Państwo zrobili, zanim ktokolwiek zapytał, oraz powszechnego zastosowania decyzji innych podmiotów.