EUFLR a CSDDD: zakaz kontra obowiązek należytej staranności
Te dwa akty są często wymieniane razem, a strukturalnie są przeciwieństwami. Dyrektywa o należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju mówi dużym firmom, jaki proces przeprowadzić. Rozporządzenie o pracy przymusowej nie mówi nikomu, jaki proces przeprowadzić, i zakazuje produktu.
Zgodnie z CSDDD firma objęta zakresem musi identyfikować, zapobiegać, łagodzić i rozliczać się z niekorzystnych skutków dla praw człowieka w swoim łańcuchu działań i może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za zaniechanie tego. Zgodnie z rozporządzeniem o pracy przymusowej każdy podmiot, dowolnej wielkości, może zobaczyć swój produkt zakazany, wycofany i usunięty, jeśli organ ustali, że został wytworzony z wykorzystaniem pracy przymusowej — a organ, decydując, czy wszcząć dochodzenie, waży należytą staranność przeprowadzoną przez podmiot. Tak więc CSDDD, tam gdzie ma zastosowanie, jest procesem, który wytwarza dowody odczytywane przez rozporządzenie o pracy przymusowej; a tam, gdzie CSDDD nie ma zastosowania, wytyczne rozporządzenia oferują te same sześć kroków OECD jako dobrowolne wskazówki. Praktyczne nakładanie się to mapa: wielopoziomowe dane dostawców, lokalizacje zakładów i zapisy naprawcze, na których opierają się oba instrumenty. Platforma prowadzi jedną mapę i odczytuje ją dla obu.