Mapowanie łańcucha dostaw na potrzeby unijnego zakazu pracy przymusowej

Wytyczne wymieniają wielopoziomowe mapy dostawców z nazwami zakładów, adresami i geolokalizacją wśród tego, o co może poprosić organ, i mówią, że brak możliwości wykazania identyfikowalności waży negatywnie. Mapa jest więc dowodem, a jej luki są ustaleniami.

Mapa platformy jest tabelą, a nie diagramem, bo to, o co prosi wniosek, to wiersze: dla każdego zakładu — jego nazwa, adres, geolokalizacja, poziom, komponent, który zasila, i źródło twierdzenia, że tam się znajduje. Sześć z dziewięciu wierszy w przykładzie poglądowym pochodzi z rejestru działek EUDR i danych dostawców PPWR wraz z dołączonymi dowodami; mapa oznacza je pochodzeniem, więc odziedziczony wiersz czyta się inaczej niż nowe zgłoszenie. Dwie rzeczy czynią z niej mapę pod kątem pracy przymusowej, a nie ogólną. Każdy komponent niesie swój udział w produkcie, bo art. 20 pozwala ograniczyć decyzję do części wymiennej, a udział podejrzanej części jest kryterium priorytetyzacji. I każdy wiersz niesie własny stan, więc flaga na przędzalni tier-3 pokazuje się na przędzy, którą zasila, a nie na całym ubraniu. Tam, gdzie kończy się znany łańcuch, mapa tak to pokazuje — nie domyśla się poziomu na podstawie wzorca zaobserwowanego gdzie indziej.